De watersnood van 1 februari 1953 heeft een groot deel van Zuidwest-Nederland en de Wadden onder water gezet. Een gebeurtenis die diep ingreep in het leven van de bewoners. Wie nu op de dijk gaat kijken om aan de andere kant de zee te zien, kan zich nog maar moeilijk voorstellen hoe deze catastrofe kon gebeuren.

In deze atlas worden de stroomgaten – de ultieme verwoesting van de zeedijken waardoor het zeewater dag en nacht de polders in- en uitstroomde – voor het eerst in kaart gebracht. Het laatste gat, bij Ouwerkerk, werd pas in de nacht van 6 op 7 november 1953 gesloten. Bij het onderzoek naar de locaties van de 96 stroomgaten stuitte auteur Koos Hage op zeer bijzondere, direct na de ramp gemaakte, luchtfoto’s. De zeer gedetailleerde opnamen – die nooit eerder gepubliceerd werden – zuigen de beschouwer diep in de overstroomde gebieden van 1953.

Atlas van de watersnood 1953 – Waar de dijken braken bevat ook interviews met ooggetuigen van de ramp. Deze interviews zijn in de jaren tachtig van de vorige eeuw afgenomen door Kees Slager. Samen met de luchtfoto’s en foto’s uit het rampgebied, is dit de kern van het boek, dat ons terugbrengt naar die eerste dagen.

In de atlas wordt de ramp in het perspectief geplaatst van het ontstaan van ons land en de strijd tegen het water. Door ons dagelijks leven op de overgang van land en water werd waterbouwkunde een deel van het DNA van de Nederlander. Met die ervaring en kunde kregen we een steeds grotere invloed op de situatie in de strijd met de elementen.